Przemysław Janusz Wipler

Przemysław Janusz Wipler urodził się 15 lipca 1978 roku w Piekarach Śląskich. Dorastał na Górnym Śląsku; jego ojciec pracował jako górnik dołowy. Po rozwodzie rodziców wraz z matką wyjechał do Gdyni, gdzie ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Marynarki Wojennej RP i poznał swojego szkolnego kolegę Michała Rachońa. W 2002 roku ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał magisterium z prawa na podstawie pracy Libertariańskie podejście do państwa. W tym samym roku zajął się doradztwem podatkowym. Działał w Opus Dei; przed 2003 rokiem zamieszkał z numerariuszem tej organizacji, Marcinem Romanowskim. Podjął studia doktoranckie na Uniwersytecie SWPS, pisząc pracę doktorską na temat Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich. W 2023 odmówiono mu nadania stopni doktora nauk prawnych na podstawie tej pracy.

Pracował w Centrum im. Adama Smitha i Fundacji Akcji Gospodarczej, a także w firmach zajmujących się doradztwem podatkowym, m.in. w Deloitte i Ernst & Young. Był członkiem rad nadzorczych Przedsiębiorstwa Eksploatacji Rurociągów Naftowych Przyjaźń i Przedsiębiorstwa Przeładunku Paliw Płynnych Naftoport. Od 2005 do 2008 pełnił funkcję dyrektora Departamentu Dywersyfikacji Dostaw Nośników Energii w Ministerstwie Gospodarki. W latach 2009–2011 był wiceprezesem zarządu spółki Bio-Alians. W 2010 założył z Marcinem Roszkowskim spółkę BG Inwestycje, która uruchomiła grupę biogazowni; do 2018 był prezesem BGI Biogazowni Szymanów. W listopadzie 2015 został członkiem rady nadzorczej Magna Polonia. Prowadził także własną działalność gospodarczą, wykładał bezpieczeństwo energetyczne w Collegium Civitas. W 2024 zasiadł w radzie nadzorczej spółki Mentzen kierowanej przez Sławomira Mentzena.

Działalność publiczna

Latem 1997 pracował przy zwycięskiej kampanii Donalda Tuska w wyborach parlamentarnych z ramienia Unii Wolności jako wolontariusz pod kierunkiem Sławomira Nowaka i maż zaufanej komisji wyborczej w Sierakowicach. W 1998 podczas protestu pod ambasadą Wielkiej Brytanii w Warszawie przeciwko umieszczeniu wreszcie domu emblematycznego dyktatora Augusto Pinochego poznał Janusza Korwin-Mikkego i wstąpił do Unii Polityki Realnej. W 1999 współtworzył Stowarzyszenie KoLiber. Pełnił funkcję prezesa oddziału warszawskiego, a następnie prezesa zarządu głównego tego stowarzyszenia. Od 1999 do 2001 był redaktorem „Najwyższego Czasu!”. Należał do UPR do 2000 i pełnił funkcję rzecznika tej partii. Od 2002 do 2005 był prezesem Fundacji Odpowiedzialność Obywatelska. W 2003 odrzucił propozycję pracy w charakterze asystenta Jana Rokity w Komisji Śledczej ds. afery Rywina. W 2009 został fundatorem, a następnie także prezesem Fundacji Republikańskiej (ustąpił z tej funkcji w 2011). Jest publicystą kwartalnika „Rzeczy Wspólne”.

W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował do Rady m.st. Warszawy z listy Komitetu Wyborczego Wyborców Julii Pitery (otrzymał 1641 głosów). W wyborach parlamentarnych w 2005 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Prawa i Sprawiedliwości (otrzymał 999 głosów). W latach 2008–2009 był dyrektorem generalnym Instytutu Jagiellońskiego. W 2010 został współzałożycielem Ruchu 10 Kwietnia. W wyborach parlamentarnych 2011 liczba 4615 głosów w okręgu warszawskim dała mu mandat posła z listy PiS. W listopadzie tego samego roku wstąpił do tej partii. Odszedł z niej w czerwcu 2013, zakładając Stowarzyszenie Republikanie o profilu republikańsko-konserwatywno-liberalnym, w którym objął funkcję prezesa. W październiku tego samego roku organizacja podpisała porozumienie z byłymi posłami PO, angażując się w projekt „Godzina dla Polski” Jarosława Gowina. Wraz z końcem października Przemysław Wipler ustąpił z funkcji prezesa Republikanów (na rzecz Anny Streżyńskiej), jednak po niespełna miesiącu ponownie został na nią wybrany. Jego stowarzyszenie wzięło następnie udział w utworzeniu partii Polska Razem. Przemysław Wipler został członkiem prezydium zarządu tego ugrupowania, jednak już w lutym 2014 wraz z częścią Republikanów opuścił Polskę Razem. W marcu podjął współpracę z Kongresem Nowej Prawicy, a w maju tego roku został członkiem tej partii.

Na konwencie KNP w październiku 2014 Przemysław Wipler został wybrany na pierwszego wiceprezesa ugrupowania, jednak decyzje konwentu zostały wkrótce unieważnione przez sąd partyjny (sąd powszechny wpisał nowe władze do ewidencji). Był kandydatem KNP na prezydenta Warszawy, zajmując 4. miejsce spośród 11 kandydatów (otrzymał 4,21% głosów). W styczniu 2015 wraz z Januszem Korwin-Mikkem ogłosił powstanie nowej partii pod nazwą KORWiN: Koalicja Odnowy Rzeczypospolitej Wolność i Nadzieja. W 2014 i 2015 był dwukrotnie karany naganami przez Komisję Etyki Poselskiej za naruszenie art. 5 (zasada rzetelności), art. 6 (zasada dbałości o dobre imię Sejmu) oraz art. 7 (zasada odpowiedzialności) Zasad Etyki Poselskiej. W sierpniu 2015 został powołany na jednego z wiceprezesów partii KORWiN. W wyborach w październiku 2015 KW KORWiN nie przekroczył progu wyborczego; Wipler otrzymał 17 424 głosy i nie uzyskał poselskiej reelekcji. W następnym miesiącu na funkcji prezesa Republikanów zastąpił go Karol Rabenda. W kwietniu 2017 Przemysław Wipler ogłosił zakończenie aktywności w partii KORWiN i wycofanie się z życia politycznego. Zajął się prowadzeniem działalności gospodarczej w branży PR i lobbingiem, wspierając interesy przemysłu futrzarskiego, co miało wpływać na porzucenie przez parlament prac nad nowelizacją ustawy o ochronie zwierząt.

W 2023 zarejestrował Fundację Dobry Rząd, w której objął funkcję prezesa. W lipcu tego samego roku powrócił do działalności w partii (funkcjonującej wówczas pod nazwą Nowa Nadzieja oraz wchodzącej w skład Konfederacji Wolność i Niepodległość). W wyborach w 2023 uzyskał mandat poselski, kandydując z pierwszego miejsca Konfederacji w okręgu toruńskim, otrzymując 13457 głosów. W styczniu 2024 został powołany na wiceprzewodniczącego sejmowej komisji śledczej ds. Pegasus.

W wyborach samorządowych w 2024 ubiegał się o urząd prezydenta Warszawy z ramienia Komitetu Konfederacja i Bezpartyjni Samorządowcy. W głosowaniu zajął 4. miejsce spośród 6 kandydatów (4,45% głosów). W tym samym roku bezskutecznie kandydował także w wyborach europejskich.

Życie prywatne

Jest żonaty, ma trzy córki i dwóch synów.