Józef Czempiel
Biografia
Józef Czempiel urodził się 21 września 1883 r. w Piekarach Śląskich i zmarł 4 maja 1942 r. w obozie Dachau. Był polskim księdzem katolickim, duszpasterzem, działaczem społecznym i przewodnikiem ruchów abstynenckich na Śląsku. Po studiach teologicznych na Uniwersytecie we Wrocławiu (1904–1907) przyjął święcenia kapłańskie 22 czerwca 1908 w katedrze we Wrocławiu.
Jako proboszcz w Rudzie i później w Hajdukach Wielkich prowadził aktywną pracę duszpasterską i społeczną: wspierał abstynencję, organizował rekolekcje, otwierał parafialne poradnie dla alkoholików, a także prowadził działalność charytatywną, obejmującą pomoc bezrobotnym podczas kryzysu gospodarczego. W Chorzowie dbał o młodzież i robotników, a także kierował ruchem abstynenckim.
W okresie międzywojennym był radcą duchownym, wicedziekanem (od 1926) dekanatu chorzowskiego i od 1931 – dziekanem. W 1919 współtworzył Polski Komitet Plebiscytowy w Żędowicach i kontynuował działalność narodową, także w ruchu spółdzielczym na Śląsku. W 1919 opublikował pod pseudonimem \"Makkabaeus\" pracę Das Recht auf die Muttersprache im Lichte des Christentums.
Został aresztowany 13 kwietnia 1940. Przebywał w obozie Dachau, 26 maja 1940 przeniesiony do obozu Mauthausen-Gusen, a od 8 grudnia 1940 ponownie w Dachau. Zginął prawdopodobnie 4 maja 1942 w transporcie inwalidów; oficjalne świadectwo śmierci wystawiono 19 czerwca 1942. Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 13 czerwca 1999 wśród 108 męczenników II wojny światowej.